انگار که یک خواب بودی

تو لحظه های عمرم

              افسوس که کمیاب بودی

میدونستم از اول این رسم زندگی نیست

             خوشبختیا زود گذر

هرگز همیشگی نیست

به دنبال یه رویا که دست نیافتنی بود

میدونستم از اول قلبم شکستنی بود

مثل یه قصه زیبا

                    مثل یه خواب کوتاه

                                          من اسمتو گذاشتم

                                                               قشنگترین اشتباه

وای چه مغروری

وای چه مغروری

من دیگه مردم

بسه این دوری

وای چه مغروری

وای چه دل سنگی

من دیگه باختم چرا میجنگی

وای چه مغروری

تو سر حرفت گقتی وای میستی

میدونم بی من خیلی خوب نیستی

نده آزارم مگه مجبوری

وای چه مغروری

چی میشه یکم مهربون باشی

راه بیای با این عاشق ناشی

ای بابا چرا اونی که باید بیاد و به این وبلاگ سر بزنه

نمیاد

آخه من چیکار کنم ؟

 چرا فکر میکنی تنهایی وقتی من هستم