چشامو دوخته  بودم به یه شاخه گل یاس

داشتم از دردام میمردم دیدم آسمون سیاهست

قطره ی شاخه تنها توی اون سکوت تازه

اینا دنیای چشام بود که میرفتن زیره سایه

همه جا بارونی و سرد کاش میشد عشق ببینم

 . . .

خنده ی جنگل وحشی خنده ی تلخ دلم بود

حالا این اشکای کهنه آخرین حرف دلم بود

پیش چشمای ترم چرا بارون میزنه؟

همه جا خیسه ولی اینا اشکای منه

همه چیز تموم شده و گریم از تنهایاست

همه رفتن حالا مونده من و غم هامو گل یاس